Μέρες τώρα προσπαθώ να συμμαζέψω λίγο τις σκέψεις μου σχετικά με το ζήτημα των εκλογών της Κυριακής. Δύσκολη η προσπάθεια καθώς τα παραδοσιακά ΜΜΕ (τηλεόραση, ραδιόφωνο και εφημερίδες) αλλά και τα social media φροντίζουν και επιτυγχάνουν να κατακερματίζουν τον όποιο ειρμό σκέψεων στον οποίο καταλήγω κάθε φορά.
Δεν πρόκειται φυσικά σε αυτήν εδώ την ανάρτηση να ασχοληθώ με το ένα ή το άλλο κόμμα, ούτε με τους λίγο ή πολύ παραδοσιακούς υποψηφίους αλλά ούτε και με το θρυλούμενο ..διακύβευμα αυτών των εκλογών. Πολύ απλά διότι θεωρώ πως αφ' ενός οι εξελιξεις ξεπερνούν πλέον τα κόμματα και τους υποψηφίους τους όπου οι περισσότεροι τόσο κοντόφθαλμα επιδίδονται σε έναν αγώνα επιβίωσης προσπαθώντας με κάθε τρόπο να εκμαιεύσουν την ψήφο μας, αφ' ετέρου διότι θεωρώ πως σημαντικό διακύβευμα σαν αυτό που μας παρουσιάζουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δεν υπάρχει.
Βρισκόμαστε σε μια μεγάλη χωάνη (Ευρώπη) όπου συγχωνεύονται οικονομικές τάσεις, πολιτικές, κινήματα, συμφέροντα από όλες τις μεριές της γηραιάς ηπείρου. Τη ροή των γεγονότων σε αυτόν τον αχταρμά που δημιουργείται την καθορίζουν εν πολλοίς τα ισχυρότερα συμφέροντα και οι πολιτικές ή οικονομικές τάσεις που εδράζονται στις πληθυσμιακά μεγαλύτερες και διαχρονικά πιο εύρωστες οικονομικά περιφέρειες της Ευρώπης, με έναν παρόμοιο τρόπο όπως τα μεγαλύτερα κομμάτια υλικών που ρέουν σε μια χωάνη μπλοκάρουν κατά περίπτωση τη συνολική ροή των υπολοίπων λόγω μεγέθους.
Θεωρώ τουλάχιστον αστείο λοιπόν να αφηνόμαστε να πιστεύουμε πως παίζει σημαντικό ρόλο για την πορεία των μεγάλων γεγονότων σε ευρωπαϊκό επίπεδο το αν θα εκλεγεί με αυξημένα ποσοστά ο τάδε ή ο δείνα στις εκλογές της Κυριακής ή αν θα προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας με τρία ή τέσσερα ή πέντε κόμματα κλπ. Μην νομίζετε πως όσοι Ευρωπαίοι ηγέτες μετέχουν στα περίφημα think tanks και συναποφασίζουν για το ευρωπαϊκό μέλλον, θα τρώνε τα νύχια τους την Κυριακή με αγωνία για την ανακοίνωση του όποιου εκλογικού αποτελέσματος στην Ελλάδα. Κάθε άλλο. Έχουν άλλα πράγματα ν' ασχοληθούν όπως είχαν πάντοτε. Απλώς σε εμάς περνούν ένα τέτοιο μήνυμα τα εγχώρια ΜΜΕ για καθαρά μικροκομματικούς σκοπούς..
Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ποια ήταν διαχρονικά η θέση της χώρας μας μέσα στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά και γεωστρατηγικά. Στους τρεις πρώτους τομείς, ανέκαθεν είμαστε ουραγοί και ακολουθούμε τους εκάστοτε ισχυρούς. Ενδεχομένως δεν φταίμε εντελώς εμείς γι' αυτό αλλά εδώ ανοίγει μια άλλη μεγάλη κουβέντα που δεν είναι της παρούσης αν και άπτεται του τέταρτου τομέα: του γεωστρατηγικού. Εδώ θ' αρκεστώ να πω ότι διαθέτουμε μεγάλα στρατηγικά πλεονεκτήματα, τα οποία με ιδιαίτερη φροντίδα δεκαετίες τώρα, φρόντισαν εσωτερικοί και εξωτερικοί παράγοντες να τα ξεχάσουμε, να τα θεωρούμε ήσσονος σημασίας σε σχέση με άλλα "σοβαρότερα" ζητήματα που μας επέβαλαν να ασχολούμαστε: είτε καθαρά βιοποριστικά τις δεκαετίες '50-'60 αλλά και σήμερα, είτε σε σχέση με την επίπλαστη ευμάρεια των δεκαετιών '80-'90 στην οποία εντέχνως οδηγηθήκαμε.
Έτσι λοιπόν θεωρώ αστείο να λέμε ότι η Ευρώπη και οι ξένοι γενικότερα ανησυχούν για το τί θα βγάλουν οι ελληνικές κάλπες. Πρώτον διότι ό,τι και να βγει σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό θα αποτελείται μάλλον από γνωστά πρόσωπα του πολιτικού σκηνικού, πρόσωπα που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν διαύλους επικοινωνίας και πολύ περισσότερο χειραγώγησης. Δεύτερον διότι οι βασικές εξελίξεις αναφορικά με τα οικονομικά πράγματα έχουν ήδη δρομολογηθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο και αναφέρομαι αφ' ενός στη μικρή "ανάπαυλα" που θα μας παρουσιασθεί το επόμενο διάστημα αναφορικά με τα φορολογικά μέτρα που αποσκοπούν στη μείωση του χρέους κλπ. και αφ' ετέρου στην αναμενόμενη επικράτηση Ολάντ στη Γαλλία που μαζί με τη συνεχιζόμενη συρρίκνωση του Γερμανικού μετώπου δημιουργεί νέες ισορροπίες στον γαλλογερμανικό άξονα που αν μη τι άλλο προσδίδουν μία πίστωση χρόνου στην εφαρμογή των οικονομικών μέτρων προς τις "προβληματικές" χώρες του ευρωπαϊκού Νότου και μάλλον οριοθετούν μια νέα αντιμετώπιση που θα φανεί στο άμεσο μέλλον. Κι όλα αυτά βέβαια με το ένα μάτι να κοιτά προς ανατολάς όπου έχουμε να δούμε πολλά στο επόμενο διάστημα..
Φυσικά με όλα τα παραπάνω δε διεκδικώ δάφνες σοφού, τις προσωπικές μου διαπιστώσεις και σκέψεις εκθέτω. Πού θέλω να καταλήξω όμως με όλα αυτά;
Οι ελληνικές εκλογές παραμένουν σημαντικές για έναν άλλο λόγο. Η πρόσφατη και συνεχιζόμενη οικονομική κρίση κατέδειξε περίτρανα την ολοκληρωτική γύμνια της χώρας στα εσωτερικά της θέματα. Διαπιστώθηκε από όλους η πλήρης αναξιοπιστία του κρατικού μηχανισμού, η εμφανέστατη ασχετοσύνη των ανθρώπων που δυστυχώς βρίσκονται ακόμη σε θέσεις-κλειδιά ενώ ταυτόχρονα στον ιδιωτικό τομέα η πρωτογενής παραγωγή παραμένει κατακερματισμένη και παραπαίουσα αλλά και ο μεταποιητικός, ο τουριστικός και οι σχετικοί με αυτούς υπόλοιποι κλάδοι παροχής υπηρεσιών λειτουργούν ανεξέλεγκτα, με ανεδαφικά πλάνα και με ένα στυλ που θυμίζει "πυραμίδες" της δεκαετίας '80. Επόμενο ήταν λοιπόν η εσωτερική αγορά να μην έχει καθόλου αντοχές και να καταρρεύσει από τους πρώτους κιόλας κλυδωνισμούς που προέκυψαν. Χρειάζεται λοιπόν να τεθεί επί τάπητος νέα στρατηγική τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα και να εφαρμοστεί ένα πολυετές επιτέλους και σταθερό πλάνο που να είναι ανεξάρτητο από πρόσωπα αλλά και να δημιουργεί μήνα με μήνα έστω μικρά θετικά πρόσημα παραγωγικότητας σε κάθε τομέα..
Σε αυτές τις εκλογές λοιπόν θεωρώ πως πρέπει να πάρουμε και να δώσουμε ένα καλό μάθημα. Ένα μάθημα νοοτροπίας αρχικά διότι από εκεί ξεκινούν όλα. Νοοτροπίας δικής μας, σαν ψηφοφόροι, καταναλωτές, εργαζόμενοι, ιδιοκτήτες, επενδυτές και κατόπιν νοοτροπίας των κυβερνώντων. Μην περιμένουμε να αλλάξουν εν μία νυκτί οι ιθύνοντες αν δεν αλλάξουμε εμείς πρώτα. Κι αυτό θα γίνει αν, με όποιον τρόπο μπορούμε, καταλάβουμε ότι πρέπει να αποκτήσουμε νέο τρόπο σκέψης αναφορικά με τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά μας στην κοινωνία κι απέναντι στο κράτος. Η καλύτερη ημέρα που προσδοκούμε γι' αυτή τη χώρα θα έρθει όταν αλλάξουμε όλοι εμείς, μιας και συνηθίζω να λέω ότι και οι κακοί πολιτικοί δεν προήλθαν από παρθενογέννεση ή από το διάστημα αλλά ανδρώθηκαν και αναπτύχθηκαν ανάμεσά μας, δίπλα μας με την ανοχή ή/και την αδιαφορία μας. Πράγμα που σημαίνει ότι αν δεν αλλάξουμε εμείς όλοι προς το καλύτερο και ωριμότερο κι αν δεν απαιτήσουμε να αλλάξουν με τον ίδιο τρόπο και οι γνωστοί μας, οι διπλανοί μας, οι συνεργάτες μας, οι πελάτες μας, δεν θα γίνει απολύτως τίποτα: κι αυτούς όλους τους πολιτικούς να τους διώξουμε, περιμένουν στη σειρά άλλοι, πανομοιότυποι και ίσως χειρότεροι...
Σε κάποιο ιδανικό σύστημα θα υπήρχε ίσως τρόπος να ψηφίσει κανείς μόνον τους άριστους από κάθε κομματικό σχήμα κι έτσι να προκύψει ένα άριστο και πολύχρωμο κοινοβούλιο. Δυστυχώς στην περίπτωσή μας κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει, τουλάχιστον όχι τόσο εκτεταμένα. Επομένως η δική μου σκέψη έχει ως εξής:
Ανεξάρτητα από το τι ψηφοδέλτιο έχει επιλέξει να ρίξει στην κάλπη ο καθένας από εμάς, ας μην το ρίξει χωρίς σταυρό. Δεν έχει σημασία τι κόμμα θα επιλέξει. Είπαμε, άριστες-έτοιμες λύσεις δεν έχει καμία παράταξη και δεν έχει σημασία ποιος σχηματισμός θα προκύψει αναφορικά με τις ταμπέλες των κομμάτων. Αλλού όμως είναι το θέμα: Ας κάνουμε τον κόπο και ας εξετάσουμε λίγο τους υποψήφιους του ψηφοδελτίου που προκείται να επιλέξουμε. Ας παρακάμψουμε τάχιστα τα μεγάλα, κραυγαλέα ονόματα για πολλούς και διάφορους και πάνω από όλα ευνόητους λόγους και ας εστιάσουμε στους υπόλοιπους. Ας κοιτάξουμε λίγο τί μπορεί να λένε αυτοί οι άλλοι και πολύ περισσότερο ποιο είναι το βιογραφικό τους: αν έχουν δουλέψει στη ζωή τους, αν δείχνουν για άνθρωποι με στόχους και πυγμή κι αν έχουν θετικό βλέμμα. Ας διαλέξουμε λοιπόν κάτι από τα ..υπόλοιπα του ψηφοδελτίου που πραγματικά, όσο και αν δεν το πιστεύετε τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, μπορεί να κρύβουν ευχάριστες εκπλήξεις σε πολλές περιτπώσεις. Οι ήσυχοι άνθρωποι είναι συχνά ικανοί για μεγάλα πράγματα, εκεί που οι μεγαλόφωνες παρουσίες πράττουν ελάχιστα και συνήθως ζημιογόνα για το σύνολο..
Η πρότασή μου λοιπόν είναι να εμπιστευθούμε νέους ανθρώπους (όχι απαραίτητα ηλικιακά, διότι είπαμε η εμπειρία ζωής παίζει σημαντικό ρόλο) για τα πολιτικά πράγματα του αύριο. Με αυτόν τον τρόπο θα δώσουμε και το απαραίτητο ηχηρό μήνυμα αποστροφής και προς όλους τους λίγο ή πολύ επαγγελματίες πολιτικούς που μας έχουν οδηγήσει εδώ που βρισκόμαστε, είτε με τα λάθη τους είτε με την ανοχή τους στα λάθη των άλλων. Συνηθίζω να λέω πως η ανοχή είναι συνενοχή. Κι αυτός ο χαρακτηρισμός εμπλέκει όλους τους εν ενεργεία ή πρόσφατα συνταξιοδοτηθέντες βουλευτές και όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα.
Επομένως, ας διαλέξουμε όποιο ψηφοδέλτιο θέλουμε (δεν κουβεντιάζω αυτήν την επιλογή, είναι προσωπικό θέμα του καθένος, αν κι εγώ πιστεύω πως δεν έχει καμία ουσιαστική σημασία όπως ανέλυσα παραπάνω) αλλά ας φιμώσουμε τους γνωστούς και υπερ-προβεβλημένους πολιτικούς (οι περισσότεροι εκ των οποίων απεδείχθησαν άχρηστοι κι επικίνδυνοι) και ας δώσουμε δύναμη σε φρέσκους ανθρώπους από όλα τα κόμματα που ενδεχομένως να έχουν να πουν και να κάνουν κάτι διαφορετικό. Όλα αυτά φυσικά στο πλαίσιο ότι πάμε να επιλέξουμε ικανούς κι αποτελεσματικούς διαχειριστές των σημαντικών εσωτερικών προβλημάτων μας που προανέφερα και που χωρίς να καταφέρουμε να λύσουμε πρώτα αυτά, αδυνατούμε να σταθούμε όρθιοι στα υπόλοιπα, τα διμερή, τα ευρωπαϊκά κλπ.
Εν κατακλείδι: μόνοι μας πρέπει να ταχτοποιήσουμε τα εσωτερικά μας προβλήματα κι αφού σταθούμε κάπως στα πόδια μας αξιοπρεπώς τότε θα έχουμε πολλές πιθανότητες επιτυχίας στις όποιες διεκδικήσεις μας στα ευρωπαϊκά fora και στους διαδρόμους της ευρωπαϊκής διπλωματίας. Με δεκανίκια πόσο μπορείς να αντέξεις να περπατήσεις στην ανηφόρα; Κι άμα στα αφαιρέσουν ξαφνικά; Έπεσες και πάει, αν δεν έχεις μάθει να περπατάς. Άρα πρώτα πρέπει να σταθούμε, όπως μπορούμε, στα πόδια μας. Α και μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν, είπαμε. Χρειάζεται επιμονή και υπομονή. Θα πάρει καιρό να καλύψουμε όλη αυτή τη γύμνια της χώρας που οι περισσότεροι κάναμε πως δεν βλέπαμε τόσες δεκαετίες. Είμαι σίγουρος πως μπορεί να γίνει όμως. Αρκεί να το αποφασίσουμε.
"Καλό βόλι" όπως λέμε λοιπόν στις εκλογές της Κυριακής και μακάρι οι επιλογές μας να είναι επιτυχείς μακροπρόθεσμα. Έστω για μια φορά στη νεώτερη ιστορία της χώρας, ας βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει υπέρ ημών..
Γιάννης Δ.
