Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Σπόροι και άλλα...

Έτυχε να παρακολουθήσω ένα ντοκιμαντέρ τις προάλλες. Είχε σαν πρώτο θέμα την κατάσταση στην παγκόσμια αγορά των σπόρων. Το χρηματιστήριο των σπόρων, θα έλεγα. Σαν δεύτερο θέμα είχε επιμέρους ρεπορτάζ σχετικά με το ποια στάση κρατούν οι αγρότες της Γαλλίας στο θέμα αυτό. Γαλλικής παραγωγής ήταν το ντοκιμαντέρ.

Πραγματικά, όποιος δεν έχει παρακολουθήσει την εξέλιξη αυτού του θέματος τα τελευταία 30-40 χρόνια, θα έπεφτε εντελώς από τα σύννεφα αντιλαμβανόμενος το τί ακριβώς συμβαίνει στην παγκόσμια αγορά των σπόρων. Προσωπικά, είχε τύχει πριν πολλά χρόνια να ασχοληθώ φευγαλέα με το θέμα αυτό κι έτσι, ναι, δεν έπεσα από τα σύννεφα. Η παγκόσμια αγορά των σπόρων είναι ένα θέατρο σκληρών μαχών και διεκδικήσεων εξαιρετικά μεγάλων συμφερόντων. Δεν πάει ο νους σας πόσο μεγάλων. Σύντομα μάλιστα αναμένεται και μία γιγαντιαία κίνηση στο χώρο αυτό που θα κάνει πάταγο. Προς το τέλος του έτους θα την τοποθετούσα εγώ. Όπως και να 'χει πάντως, μιλάμε για τέσσερις μεγάλες δυνάμεις που έχουν στα χέρια τους όλο το φυτικό dna της Γης, με χιλιοκλειδωμένες πατέντες και τίτλους ιδιοκτησίας, αυτό που αφορά σε τροφές ανθρώπων και ζώων. Συμβόλαια, χημικά εργαστήρια, πανάκριβες επεξεργασίες, υβρίδια, κλώνοι... Στο κυνήγι τεράστιων κερδών, στο κυνήγι ενός επισφαλούς πολλαπλασιασμού της παγκόσμιας παραγωγής με αμφίβολες τεχνικές (σε βάθος χρόνου) και συχνά δυσάρεστα έως και καταστροφικά αποτέλεσματα που όμως δεν πτοούν επ ουδενί τα μεγαθήρια που νέμονται αυτού του χώρου.

Στην άλλη άκρη, αγρότες, άλλοι πιστοποιημένοι από το σύστημα και άλλοι "αντάρτες". Πολύ λιγότεροι πλέον οι δεύτεροι. Και ο κόσμος βέβαια. Οι καταναλωτές. Φυσικά δεν μιλάμε εδώ για μποστάνια και χωραφάκια. Μιλάμε για τις μεγάλες καλλιέργειες σιτηρών - δημητριακών, ορυζώνων κλπ. που τρέφουν την πλειονότητα των ανθρώπων σήμερα. Εκεί που παίζονται και τα μεγάλα παιχνίδια για τα οποία δεν διαβάζουμε πουθενά βεβαίως. Εκεί που καθορίζονται οι πολιτικές χειρισμού της τροφής των ανθρώπων στο άμεσο μέλλον. Εκεί που υψηλή τεχνολογία είναι στην άπληστη υπηρεσία του κέρδους και όχι της υγείας και της προκοπής.Εκεί που απίστευτα θανατηφόρα πολεμικά χημικά χρησιμοποιούνται σε μεταλλαγμένη μορφή σαν ζιζανιοκτόνα. Δεν νοιώθεις λίγο σαν ζιζάνιο τώρα; Φαντάζομαι πως ναι..

Δεν θα γράψω περισσότερα εδώ. Ο καθένας μπορεί να ψάξει μόνος του και να μάθει, όσα μπορεί να μάθει για το θέμα. Όπως έκανε και ο γράφων παλαιότερα. Θα σημειώσω όμως μόνον τούτο που το έχω πει κατ' επανάληψη και παλαιότερα: Όταν νομίζεις ότι στο προσκήνιο της ζωής και της καθημερινότητας γίνεται μεγάλο σούσουρο, μην μασάς. Διότι γίνεται για να κρύβει άλλο σούσουρο που γίνεται πίσω από τη σκηνή. Και το δεύτερο είναι συνήθως και το σημαντικότερο καθόσον είναι και πιο μακροπρόθεσμο από το πρώτο. Το νου σας λοιπόν για ό,τι μπορεί να γίνεται στις πιο πίσω γραμμές της παγκόσμιας πολιτικής κλπ. καθημερινότητας. Για ό,τι μπορείτε να μαθαίνετε. Με όποιο τρόπο και όσο μπορείτε. Η ενημέρωση και η γνώση ήταν και θα είναι πάντοτε δύναμη. Αυτά γι' απόψε.


Smile



Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

Κι από Δευτέρα τι;

Έχω κάτι ενοχλητικές απορίες ορισμένες φορές. Να όπως τώρα, αυτές τις μέρες που διανύουμε. Με ιδιαίτερη έξαψη ανακοινώθηκαν και δρομολογήθηκαν από προχθές απεργιακές κινητοποιήσεις στα ΜΜΕ, στα ΜΜΜ, στους ΟΤΑ κλπ. ενώ διοργανώθηκαν και συνεχίζουν σήμερα και αύριο διάφορα συλλαλητήρια και πορείες. Στην πρωτεύουσα αλλά και σε κάποιες άλλες πόλεις φαντάζομαι. Όλα αυτά με σημείο αναφοράς τη σημερινή και αυριανή έκτακτη συζήτηση στη Βουλή για την επείγουσα ψήφιση Ασφαλιστικού και Φορολογικού Νομοσχεδίου την Κυριακή το βράδυ.

Η απορία μου είναι απλή και επανέρχεται στο προσκήνιο κάθε φορά σε παρόμοιες περιπτώσεις: Κι από Δευτέρα τι;

Αυτή είναι η απορία μου και εξηγούμαι: Αν έρθω εγώ αύριο στο σπίτι σου και σου κλέψω κάτι και καθήσω απέναντι μετά και σε κοιτάω κρατώντας αυτό το κάτι (μπορεί να είναι φαγητό, μπορεί να είναι ρούχο, μπορεί να είναι μια οικοσυσκευή ή ακόμη και κάτι πολύτιμο), τι θα κάνεις; Ή μάλλον, τί είναι λογικό να κάνεις; Θα βγεις στην αυλή να κάνεις μία-δύο ώρες πορεία γύρω-γύρω και μετά θα ξαναμπείς σπίτι; Ή θα έρθεις να ορμήσεις πάνω μου για να μου αποσπάσεις αυτό το κάτι που σου ανήκει; Ή θα απαιτήσεις από την αστυνομία να με συλλάβει και να σου επιστρέψει αυτό το κάτι; Τι θα κάνεις λοιπόν; Ό,τι και να επιλέξεις, υποψιάζομαι πως δεν θα είναι το πρώτο που ανέφερα.

Ελα όμως που εδώ και πολλά χρόνια ο κόσμος επιλέγει το πρώτο! Γι' αυτό και δεν έχει κερδίσει τίποτα έως τώρα από ό,τι του έχουν κλέψει και μάλιστα του κλέβουν κι άλλα κι άλλα συνεχώς. Λίγο μυαλό χρειάζεται. Τι μπορεί να προσφέρει μια γυροβολια πέριξ της πλατείας Συντάγματος για λίγες ώρες; Υπηρεσίες στην εκάστοτε κυβέρνηση που θέλει να έχει ένα κάδρο διαμαρτυριών πίσω από την ψήφιση των προ-υποσχεθέντων μέτρων. Ναι. Υπηρεσίες στους συνδικαλιστές που θέλουν να αυξάνουν το "αγωνιστικό" βιογραφικό τους για την πολιτική τους ανέλιξη. Ναι. Σε εσένα όμως τι προσφέρει;

Όταν διεκδικώ κάτι που μου ανήκει, το διεκδικώ μέχρι να το πάρω πίσω.

Όταν διεκδικώ κάτι που μου ανήκει, το διεκδικώ σήμερα, αύριο, μεθαύριο, συνέχεια.

Τί νόημα έχει να το διεκδικώ για λίγες ώρες; Είναι τραγικά αστείο και αφελές.

Όταν αυτό που διεκδικώ είναι μια ολόκληρη ζωή, ε δεν σταματώ μια Κυριακή βράδυ και όλα καλά.

Κι από Δευτέρα τι; Πετύχαμε κάτι; Όχι; Τότε γιατί σταματήσαμε;

Αναρωτιέμαι: τόσο απλές ερωτήσεις και φράσεις έχει απευθύνει ποτέ κανείς σε κάποιον συνδικαλιστή/διοργανωτή συλλαλητηρίων; Κι αν ναι, τι απάντηση πήρε;

Απαραίτητη διευκρίνιση: Ναι, έχω συμμετάσχει πολλάκις σε συλλαλητήρια στο παρελθόν. Δεν διεκδικώ το αλάθητο. Πλέον, δεν βρίσκω ικανό έρεισμα για να το ξανακάνω για τους λόγους που εξηγώ παραπάνω. Εάν κάποτε γίνει μία καθολική διαμαρτυρία καθημερινή, συνεχής, νυχθημερόν, με ημερομηνία λήξης μόνον την τελική έκβαση της διεκδίκησης και τίποτε άλλο, τότε ναι, εκεί θα ήθελα να συμμετάσχω με όλες μου τις δυνάμεις. Όλα τα υπόλοιπα είναι κοροϊδίες και ταπεινές υπηρεσίες προς αυτούς που τάχα αντιτίθενται. Αυτά τα ολίγα για σήμερα. Smile


Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Κοίτα να δεις...

Κοίτα τώρα να δεις τί γίνεται: Επιστρέφοντας πρόσφατα ξανά στην καθημερινότητα της blog-ο-γειτονιάς διαπιστώνω με ..έκπληξη πως έχει συσταλεί ιδιαιτέρως ο χρόνος και ότι έχει αυξηθεί κατακόρυφα η ταχύτητα με την οποία με προσπερνάει. Κάθομαι που λες με το laptop και λέω κάτσε να μπω στη γειτονιά να δω τι γίνεται και μετά να γράψω και κάτι... Έτσι πάνε αυτά, με αυτή τη σειρά, πρώτα κοιτάς τι γίνεται γύρω, αν είναι όλοι καλά, τα νέα τους κλπ. και κατόπιν κάθεσαι να γράψεις τα δικά σου. Τουλάχιστον για μένα έτσι λειτουργούσε πάντοτε το σύστημα. Κάθομαι λοιπόν και αρχίζω να περιδιαβαίνω στα γειτονικά blogs... Μπαίνω στο ένα, μπαίνω στο δεύτερο, γράφω και τα σχόλιά μου όπου κρίνω και μ' αρέσει αυτό που διάβασα, μπαίνω στο τρίτο, στο τέταρτο, ....., στο δέκατο, στο δωδέκατο (σαν τ' αποψινά Ευαγγέλια ένα πράγμα) και ξαφνικά, μα εντελώς ξαφνικά δηλαδή, εκεί που ο ήλιος ήταν πάνω από το κεφάλι μου, στη μέση του ουρανού, τώρα έχει γύρει τελείως κάτω κι έχει πάρει να σκοτεινιάζει και έχουν φύγει κάτι ώρες.... Δεν γίνεται, κάτι πρέπει να συμβαίνει με το χρόνο, μάλλον ο χωροχρόνος καμπυλώνει επικίνδυνα και επειδή ο χώρος εδώ που είμαι είναι σταθερός σαν σημείο αναφοράς άρα συμπιέζεται ο χρόνος εδώ στον Ιχνηλάτη και αυξάνει η ταχύτητα του χρόνου και άλλα τέτοια επιστημονικά... Κοίτα να δεις τί γίνεται δηλαδή... Κι έτσι που περνά γρήγορα ο χρόνος πώς να προλάβω να διαβάσω τα νέα όλων (που πρέπει να τα διαβάζω) και μετά να γράφω και δικά μου; Μου λες; Και προπάντων πώς να βρω χρόνο να γράφω και περισπούδαστα και ιδιαίτερα όπως όλα αυτά που διαβάζω γύρω; Μου λες; Δεν μιλάς. Δεν μιλάς και σιωπάς. Κι εγώ γκρινιάζω. Ως συνήθως. Έτσι είναι λοιπόν. Απορίας άξιον πάντως που παλιότερα ο χρόνος δεν τα πάθαινε αυτά εδώ μέσα όπως τα παθαίνει τώρα. Μπαίναμε παλιά στη γειτονιά εδώ, γυρνάγαμε γύρω-γύρω, κάναμε τις πλάκες μας, διαβάζαμε, γράφαμε, και δεν πέρναγε τόσο γρήγορα ο χρόνος, δεν έτρεχε τόσο γρήγορα όπως τώρα. Προλαβαίναμε δηλαδή να κάνουμε και χίλια δυο άλλα πράγματα μέσα στη μέρα. Τώρα ζήτημα αν προλαβαίνουμε άλλα δύο. Χίλια πράγματα διαφορά, δεν το λες και λίγο, έτσι; Έτσι να λες. Οκ. Αυτά τα ολίγα είχα να γράψω απόψε. Βλέπω το χρόνο, νάτος, που τρέχει στο βάθος του ορίζοντα. Μπα. Δεν τον προλαβαίνω με τίποτα. Ε άσε τον να τρέχει πια. Μπααα.... Smile


Σάββατο, 23 Απριλίου 2016

Στον Ιχνηλάτη (ή ΠΑΘ)...

Σε 4 μήνες κλείνω 13 χρόνια στα blogs του Ιχνηλάτη (με την παλιά και τη νέα τους μορφή, πριν και μετά τον Αύγουστο του 2006 δηλαδή) και περίπου 16-17 χρόνια συνολικά στον Ιχνηλάτη (μέσω του παλιού-παλιού και του νεότερου forum).Ειλικρινά δεν μπορώ πλέον να εντοπίσω την ακριβή αφετηρία της ύπαρξής μου σε αυτόν τον χώρο του Ιχνηλάτη, μετά από τόσα χρόνια, καθώς δεν υπάρχουν πλέον οι σχετικές καταγραφές..

Με κάποια συγκεκριμένη αφορμή σήμερα ασχολήθηκα με διαδικασίες ...ανασκαφής σε παλιές και πολύ παλιές επαφές από τα pblogs και το forum. Πολλά συναισθήματα ήρθαν στην επιφάνεια μαζί με ανακατωμένες μνήμες, εικόνες και χίλια δυο. Σε μερικές περιπτώσεις συγκινήθηκα ξανά. Ιδιαίτερες περιπτώσεις αυτές.

Μια ολόκληρη ζωή, μπορεί να πει κανείς. Διαδικτυακή ζωή, η οποία συνοδεύτηκε στην πορεία και με πραγματικές επαφές (εκτός διαδικτύου) και σφραγίστηκε πραγματικά με ωραίες φιλίες, συνδέοντας μεταξύ τους ωραίους ανθρώπους με τεράστιες χιλιομετρικές αποστάσεις μεταξύ τους. Κι αν δεν συναντιόμαστε συχνά (τί συχνά δηλαδή, πολύ αραιά και που) με την διαδικτυακή αυτή παρέα, τους γείτονες, τους blog-ο-γείτονες όπως τους λέω, και τους ..Ασμπετιανούς (όπως καθιερώθηκε σαν επίσημη ονομασία), δεν πειράζει. Αρκεί που είναι ο ένας στη σκέψη του άλλου και στη θύμησή του, όποτε κι αν συμβαίνει αυτό στην πορεία του χρόνου...

Τι να πρωτοθυμηθώ; Ειλικρινά μετά από λίγες ώρες ..ανασκαφών, έχω κατακλυστεί από εικόνες και θύμησες, ονόματα και ιδιότητες, καταστάσεις και κόντρα καταστάσεις, σκηνικά ωραία και μη, ευχάριστα και δυσάρεστα γεγονότα, συγκινήσεις αλλά και πλάκες μεγάλες...

Επιπλέον είναι και ιδιαίτερο το συναίσθημα να βλέπεις τί έγραφες και πώς πριν από δέκα ή δεκαπέντε ή παραπάνω χρόνια, τί μοιραζόσουν και πώς και με ποιούς, τί σε απασχολούσε και πώς και τα λοιπά...

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν.

Θα επανέλθω συντόμως. Εννοείται. Smile


Τετάρτη, 20 Απριλίου 2016

Νόστος, δρόμος, καρδιά (blogame)

Πισωγύρισμα απόψε στις παλιές καλές εποχές αυτής της γειτονιάς του Ιχνηλάτη. Με τις πλάκες, τα όμορφα κείμενα, τις κόντρες αλλά και τα διάσημα blog-ο-παίχνιδα που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή μας εδώ σε αυτά τα ηλεκτρονικά μέρη..

Νόστος, δρόμος, καρδιά" του τρίπτυχο του θέματος αυτή τη φορά. Κι άντε, στίψε το μυαλό σου να γράψεις τώρα... Smile

Σαν λαός είμαστε γενικά της "επιστροφής". Ίσως επειδή ανέκαθεν φεύγαμε. Ταξιδιάρηδες. Ανικανοποίητοι. Ανήσυχα πνεύματα. Και κατόπιν, κοιτάγαμε πίσω. Έχουμε κι αυτό να συγκρίνουμε τα πάντα, να ζυγίζουμε και να αναπολούμε το πριν. Πολλοί είναι αυτοί στο διάβα του χρόνου που διάλεξαν να συνεχίσουν το δρόμο. Δυνατοί θα ελεγα. Δεν υποχώρησαν στο αίσθημα του νόστου που σε πλυμμηρίζει από ένα σημείο και μετά όταν είσαι εκτός συνόρων. Άλλοι διάλεξαν να επιστρέψουν. Γνώμονας και στις δύο αποφάσεις η καρδιά πάντοτε. Καθόσον είμαστε και συναισθηματικός λαός. Γνώμονας λοιπόν που πεταρίζει καλύτερα η καρδιά. Εκεί πας, εκεί μένεις και εκεί επιστρέφεις. Όπου κι αν είναι. Όλα αυτά φυσικά έχουν γίνει ποιήματα, τραγούδια, διηγήματα, καλλιτεχνήματα πάσης φύσεως. Διότι είμαστε και δημιουργικός λαός συν τοις άλλοις. Και αρκετά εκφραστικός. Με μάτια, στόμα, χέρια, πόδια, ό,τι θέλεις.

Το τρίπτυχο αυτό έχει αλληλοεξαρτούμενα τμήματα. Συνδεδεμένα. Οι άνθρωποι, όσοι δρόμοι, όσα χιλιόμετρα, όσες θάλασσες, όσοι ωκεανοί και να τους χωρίζουν και πάλι αυτοί μπορούν να συναντηθούν. Να σμίξουν ξανά μέσα από τα μάτια της ψυχής τους. Στη διάσημη περίπτωση π.χ. του Οδυσσέα και της Πηνελόπης ο νόστος ήταν αυτός που τους ένωνε. Που ένωνε τις καρδιές τους. Σμίγανε κάθε μέρα, κάθε νύχτα, κάθε λεπτό με την καρδιά τους, μέχρι τον τελική επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα του. Όσο μεγαλώνει ο δρόμος της απόστασης τόσο πιο έντονος γίνεται ο νόστος με το καθημερινό πάλεμα της καρδιάς. Κι όσο παλεύει η καρδιά μπορεί να πετύχει να παρασύρει το μυαλό στην επιστροφή και να μικρύνει ο δρόμος της απόστασης και να ηρεμήσει το αίσθημα του νόστου.

Γνωστοί μου blog-o-γείτονες εδώ θα αρχίσουν να μουρμουρίζουν, φαντάζομαι, πού είναι η προσωπική νότα μέσα σε όλα αυτά;

Χμ, είναι και δεν είναι. Μπορώ να αντιληφθώ σε κάποιο βαθμό την κατάσταση που βιώνει ένας μετανάστης, ένας ταξιδευτής, ένας ξεριζωμένος ακόμα-ακόμα, αλλά προσωπικά δεν το έχω βιώσει. Αν εξαιρέσεις δυο δεκαετίες που έζησα σε κάποια απόσταση από τη γενέθλια πόλη μου (αλλά πηγαινοερχόμουν συχνά σε αυτήν), δεν έχω βιώσει κάτι παραπάνω σχετικά με το αίσθημα του νόστου όταν έχεις τραβήξει δρόμο μακρύ και η καρδιά σου κοιτάει πίσω, εκεί που ξεκίνησες. Επομένως δεν έχω να διηγηθώ κάποια σχετική ιστορία ή εμπειρία για χάρη του συγκεκριμένου blogame.

Αφέθηκα και με αυτόματη γραφή όπως συνηθίζω άλλωστε, κατέληξα σε λίγα λεπτά στο παραπάνω κείμενο. Μετράει, δεν μετράει;  Wink

Χμ, ποιος να πάρει τη σκυτάλη τώρα που οι περισσότεροι blog-o-γείτονες που γνώριζα/γνωρίζω εδώ είτε έχουν ήδη προσκληθεί είτε δεν περνούν από εδώ πλέον... Πρόβλημα αυτό για το παιχνίδι...

Βρήκα: Δίνω τη σκυτάλη στην princessofthedawn και στον Verseau και στην Λυγερή. Αυτά.

Profile

yiannisd Γιάννης Δ.
Αθήνα
Το προφίλ μου

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Αύγουστος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031   

Πηγή: Λογισμικό "Σήμερα"


SYNC BLOGS GreekBloggers.com

ΑΡΧΕΙΟ ΘΕΜΑΤΩΝ

Η διαχρονική γειτονιά των ανανεωμένων blogs